Zdesperowany Królik

Kiedy nie wiem czego chcę i czego mi brakuje, jestem strasznie rozchwiana. Bardzo to męczące, nie tylko dla mnie. Miotam się zależnie od chwili chcąc skrajności. Raz jestem szczęśliwa, że jest jak jest… raz krzyczę, że jest mi źle…

Miałam już tak w życiu kilka razy. Coś cisnęło mi się na usta, ale nie wiedziałam co. Byłam bardzo rozchwiana, bardzo wredna chwilami i bardzo rozanielona pomiędzy. Kiedy w końcu wiedziałam czego chce, co powiedzieć, potrafiłam zadzwonić w najmniej odpowiednim momencie i powiedzieć to. Musiałam po prostu. Najzabawniejsze, że potem to co tak bardzo cisnęło mi się na usta traciło na znaczeniu. Tak jakby to jakieś wewnętrzne wątpliwości chciały się wydostać na zewnątrz, ale jednocześnie kiedy się wydostały zostawały szybko stłumione przez rozsądek.

Nie wątpię, że moimi analitycznymi zdolnościami wkrótce dojdę do tego, czego tym razem chce podświadomie, że niedługo znajdę złoty środek na pogodzenie rzeczywistości z ukrytym wnętrzem mojego JA. Chciałabym być wtedy wysłuchana i wręcz wypytana dokładnie o co chodzi. Nie jestem typem “tajemniczej kobiety” mówię co myślę, co czuje i czego chce. Pewne osoby irytuje tym wypytywaniem “dlaczego?”… a mnie irytuje to, że nikt nie pyta mnie o to, o podstawy moich osądów i chęci. Kiedy ktoś mnie pyta o coś ulubionego to chciałbym, żeby chciał wiedzieć co w tym ulubionym lubię najbardziej itp. Ja po prostu muszę powiedzieć co mnie trapi. Warunkiem koniecznym naprawienia pewnych krzywd z przeszłości jest właśnie pozwolenie mi wytłumaczyć co i dlaczego. Bez tego uzewnętrznienia się, wszystko co złe ciągle cyklicznie powraca. Pewna osoba tego niestety nie rozumie…

A propos pociągu do “kobiet tajemniczych” ;] Ja chyba nie jestem z tych skrytych, co to zdradzają potajemnie a potem płaczą, bo partner ich nie rozumial i tak im było źle… wiec chyba umiejętność mówienia w prost i wewnętrzna konieczność powiedzenia wszytskiego nie jest taka zla – przynajmniej za wczasu można zapobieć następstwom “byłam taka samotna” i innym takim tam ;]

Dogłębnie obmyślając sprawę “atrakcyjności samców” doszłam do wniosku, że ze wszystkich samców, jakich miałam okazje widzieć w garniturze, tylko 4 wyglądało naprawdę super. Z całej reszty połowa wyglądała średnio, beznamiętnie. Druga połowa nie dość, że posturą i wewnętrzną gracją nie nadawała się do tego typu ubrań, to jeszcze nie miała kompletnie zmysłu estetycznego i nie potrafiła dobrać garnituru.

Garnitury nie na wszystkich wyglądają dobrze. Trzeba mieć jakąś wewnętrzną gracje, żeby powalać elegancją i urokiem w takim stroju, żeby aż “błyszczeć” na całą okolice. Nie wszystkim dobrze jest w garniturze, nie wszystkim jest dobrze w dresie ;]

Taką osobą naj, naj najlepiej wyglądającą w garniturze był mój nauczyciel historii z ogólniaka. Trzeba mu przyznać, że idealnie potrafił dobrać koszule i krawat, że wybierał bardzo dobre garnitury materiałowo, idealne do jego sylwetki. Kiedyś przyszedł do szkoły w spodniach sztruksowych, szytych nie jak jeansy, lecz jak takie szmaciane spodnie. Do tego miał na sobie koszule i sweterek Lacosta. Ubrany był w stylu, który w angielskich filmach o gentlemanach uważałby byłby za “sportowy”. Wyglądał w tym świetnie i bardzo szykownie jak na standardy ubierania się na co dzień. Nie potrafię tego do końca opisać, ale to właśnie ta “szykowność wewnętrzna”, która nadaje niesamowitej elegancji, nawet w stroju “sportowym” sprawia, że faceci w garniturach wyglądają tak świetnie. Mój pan od historii nie miał jakiś niesamowicie harmonijnych kształtów ciała, ani dla 17-latki nie był w żaden inny sposób atrakcyjny. A jednak przyciągał wzrok. Gdybym była facetem chciałabym być taka jak on ;]

Kolejne dwa przykłady to były prodziekan i kolega ze studiów. Nie tak bardzo emanujące, ale jednak ” z tym czymś”. Znów dobrej jakości garnitury (umiejętność wybrania dobrego garnituru i dodatków to jednak podstawa). A do tego coś w zachowaniu i ruchach. O ile u starszych facetów garnitur wygląda bardziej “naturalnie”, o tyle żeby młody chłopak (20 lat wtedy mieliśmy) wyglądał “niesztucznie”, musi mieć w sobie pewna swobodę ruchów (znów nie wiem jak to nazwać).

Ostatni przykład jest bardzo osobisty i nie będę go przytaczać, ze względu na domniemany brak obiektywizmu. Choć o to samo chodzi, to chyba nie jestem zbyt wiarygodna w tym przypadku, żeby mi wierzyć  ;]

We wszystkich 4 przypadkach, to czy garnitur “działał” (bo przecież się mówi o jakimś “pociągu” do facetów w garniturach – co w zasadzie głupie jest) było spowodowane nie walorami zewnętrznymi, nie atrakcyjnością, nie żadnymi pociągami płciowymi,  lecz czymś niezidentyfikowanym, jakimś wewnętrznym “czymś”. W przypadku reszty samców garnitur jest “obojętny” lub nawet “śmieszny”…

Przydało by się każda opowieść skończyć jakaś puenta, jakimś zakonczeniem. Ja nigdy nie wiem jak kończyć. Zawsze moje “piśmiennictwa” były jakieś “niedokończone”. Teraz też urwe tak nagle ;]

Ostatnio moją głowę opanowało coś co nie pozwala mi się skupić na “życiowych przemyśleniach” i nie mam po prostu weny na pisanie. Dziś jednak coś mnie tknęło… “Nasza-klasa” ;]

Przeglądając profile takie i owakie natrafiłam na ludzi, którzy kiedyś tam zaistnieli w moim życiu. Bardzo chwilowo acz znacząco. To zabawne jakie pierdoły potrafią się odcisnąć na wspomnieniach i przywoływać je mimo, ze nie są tych wspomnień warte… mimo, że nie warto w ogóle tych chwil wspominać…

Atrakcyjność pewnego osobnika, na którego natrafiłam objawia się jego pięknymi, długimi, gęstymi włosami. Miałam okazje widzieć się/rozmawiać z nim 2 razy w życiu i tak prawdę mówiąc wcale nie żałuje, że tylko tyle. Osobnik ten wywarł na mnie swoją osobowością bardzo nijakie wrażenie. Tak obiektywnie określiłabym go mianem “bardzo atrakcyjnego wizualnie” i koniec jego zalet ;] Te włosy robiły wrażenie. Pięknie się układały i nadawały takiego … nie wiem jak to nazwać. Te włosy i gitara… Dziś zobaczyłam tego samego osobnika, ale w wersji “garnitur + związane włosy”. Przyjrzałam się twarzy i posturze. I muszę powiedzieć, że wypadło to poniżej przeciętnej. Ale za to na tych zdjęciach z rozpuszczonymi włosami i gitarą… ;]

Z tego samego gatunku samców “atrakcyjnych wizualnie” kiedyś znałam osobnika już z krótkimi włosami, ale za to pięknymi rzęsami. Samice robią co mogą, żeby mieć długie, geste i podkręcone rzęsy, kupują drogie tusze itp…a ten miał to za darmo i to w dodatku tego kompletnie nie doceniał ;]

Tak prawdę mówiąc oba te osobniki były atrakcyjne tylko za jedną rzecz w swoim ciele, reszta była albo nijaka albo wręcz śmieszna. A mimo to właśnie to sprawiało, że ich atrakcyjność była bardzo wysoka. I nie był to ten typ atrakcyjności, który do nich przyciągał. Miło było na nich popatrzeć i nawet oczu się oderwać nie dało… Tyle, że to była atrakcyjność typu “ja też bym chciała takie mieć”… Taki typowy “zachwyt zazdrości”…

Tak w zasadzie chciałam na początku napisać, że czasem maksymalna atrakcyjność osobnika przeciwnej płci wynika i innych względów niż te wszystkie pierdoły damsko-męskie… a teraz po przemyśleniu sprawy już wiem. Ten zachwyt nad atrakcyjnością był tego samego typu jak ten, kiedy kobieta patrzy na kobietę, która jest ucieleśnieniem tego czym ona chciałaby być. Być może był ciut większy, bo na każdego osobnika płci przeciwnej patrzy się jak na domniemamy obiekt zależności damsko-męskich, ale bez względu na to – to nadal czysta zazdrość ;]

Do tej pory myślałąm, że ten “poziom atrakcyjności” to w zasadzię dla nich pochlebstwo… ale teraz myśle, że nie chcieliby być porównywani z kobietami ;]