Zdesperowany Królik

Może jestem jakaś zacietrzewiona czy coś… Może ten temat tak mnie interesuje, bo w pewien sposób jest mi bliski. W rozmowie ze mną ludzie dochodzą do dwóch sprzecznych wniosków: że jestem feministka najgorszego sortu, czyli tak zwanym babo-chłopem, albo wręcz przeciwnie, że jestem antyfeministką.

Ostatnio trafiłam na 2 takie feministyczne obiekty w prasie i TV, które znów wznieciły moje rozmyślania w tym temacie. Jednym z nich była jakaś tam doktor czegoś tam. Kobieta opowiadała jak to jest być feministką w Polsce i mówiła o tym co ją denerwuje w tym jak inni ją widzą i o czym z nią rozmawiają, co z kolei rozszerzyło się na rozmawianie ogólnie o dyskryminacji kobiet. Takie modne pogaduchy z cyklu „nie wiem co napisać, ale dziabnę coś modnego”.

Początkowo Pani ta zrobiła na mnie wrażenie. Pomyślałam sobie, że oto mamy sensowną feministkę w Polsce. O mojej pomyłce dowiedziałam się brutalnie, kiedy rozmowa zeszła na cycki i tyłki. Zdaniem tej Pani zaglądanie w dekolt jest dyskryminogenne (to mój wkład w polszczyznę, a nie słowo tej Pani), ponieważ jest seksistowskie, a do tego w rozmowach służbowych wpływa na stwarzanie relacji poniżających kobietę, dewaluującej wartość jej wypowiedzi, peszącej ją. Kobiety często traktowane są jak maskotki, a nie jak partnerzy. Pani ta podawała inne przykłady, z którymi nie sposób się nie zgodzić. Np zwracanie się przełożonego do kobiety o stopniu doktora określeniem „Pani Agnieszko”, do mężczyzny natomiast „Panie doktorze”, jest objawem stosunku jaki przełożony ma do wartości dorobku naukowego swoich przełożonych. Jest jeszcze masa takich innych „grzeczności” wypracowanych w społeczeństwie, które demaskują role kobiet w danych aspektach służbowo/zawodowych. Wracając do piersi: zostało wyjaśnione, że patrzenie na nie w czasie rozmowy uwłaczające jest straszliwie. Tu padło pytanie o to czy Pani Agnieszka patrzy na tyłki innych facetów. Patrzy. Nastąpiło pytanie o to czy nie uwłacza mężczyznom jako jej rozmówcom to, że po rozmowie z nimi Pan Agnieszka mierzy ich wzrokiem. Otóż: NIE. Gapienie się na tyłki mężczyzn nie jest seksistowskie, uwłaczające, mężczyźni przez to nie są traktowani jak mięso do sex-szenia się. Dlaczego: bo dupa jest z tyłu, a nie przodu.

Zgodziłam się z Panią Agnieszką co do tego, że wiele zachowań, grzeczności tak naprawdę są tylko symptomem braku poważania kobiet na gruncie zawodowym/naukowym. Ten sam mechanizm funkcjonuje nie tylko służbowo, ale też w zwykłej codzienności. Na każdym kroku mężczyźni jak i kobiety traktują kobiety jako takie biedne kurki, którymi musi się opiekować prawdziwy samczy samiec. Sensowne feministki, tak zwane babo-chłopy widzą to. Tyle, że te zachowania nie dyskryminują tylko kobiet, ale też mężczyzn.

Przykładem czysto lajtowym jest komunikacja miejska i zasada, że mężczyzna powinien ustąpić kobiecie. Logicznie byłoby gdyby istniała zasada, że ustępuje bardziej zmęczony, tyle, że to mężczyźni wykonują najcięższe prace, a w przypadku dzieciaków wracających z zajęć na studiach nie ma tu już żadnych przesłanek. Sytuacja odwrotna spowodowana jest bezsensownymi względami kulturowymi. Po wcześniejszych wiekach kultywowana jest wizja bezbronnej kobiety i mężczyzny, który musi zadbać o nią i troszczyć się, bo ona-głupia gąska sama nie da rady. Nie da rady też zajmować się tematami tak ciężkimi jak np polityka czy gospodarka, bo jest nieodporna psychicznie i często miewa migreny. Jej nieporadność przeszkadza jej nie tylko wchodzić do karety, ale też zajmować się nauką i finansami. Jest bezradna, więc ma tylko siedzieć i pachnieć. Może się co najwyżej zająć czymś w domu, bo to zajęcie przecież tak błahe, że powinna podołać. Z drugiej strony mężczyźni sami tym dowalają sobie, bo przecież to oni cierpią katusze stojąc w chorobie czy słabościach po harówce fizycznej.

Przykład hardcorowy: dzisiejszy wypadek. Wojewoda czy ktoś tam inny wypowiada się w telewizji słowami: „zginało 18 osób w tym 4 kobiety”. Dlaczego wartościuje się życie ofiar różnych wypadków? Dlaczego mówi się o tym jakby śmierć mężczyzn byłą mniej „niezwykła” niż śmierć innych? Albo z drugiej strony, dlaczego kobiety wymienia się wśród słabych i niedołężnych? Niby błaha sprawa, ale jakiego znaczenia nabywa kiedy np. tonie statek i mężczyźni są odpychani, bo na początku ratować mogą się tylko kobiety, dzieci i starcy. Tu feministki się nie oburzają. Ja się oburzam, bo kobiety pozwalając na nierówne/wyższe traktowanie w przypadku gdzie odnoszą korzyści, a za zarazem stawianie na równi z niedołężnymi i potrzebującymi pomocy, pozwalają tym samym na utarcie tego samego stereotypu, który pracodawcom mówi, że nie nadaje się do „męskich stanowisk”. Za to nie lubię feministek.

Zaczynają mnie zastanawiać ludzie chcący na siłę ratować Ziemię, foki, wilki, klimat, wszystko. A tak dokładniej to efekt który chcą uzyskać.

Można sobie kochać przyrodę, zwierzątka, rozczulać się pięknem życia jako fenomanalnej siły. W zasadzie sama w dzieciństwie fascynowałam się tym jak skąplikowane i piękne jest życie samo w sobie. Tyle, że co to ma wspólnego z maniakalnym płakaniem za wymierającymi gatunkami i utrzymywaniem na siłe ostatnich kilku owadów na ostatnim stanowisku? Zycie w tym swoim „pięknie” brutalnie wybiło już miliardy gatunków. O ile można się oburzać nad celowym wybijaniem tygrysów tasmańskich i rozczulać filmem z ostatnim żywym osobnikiem, to dlaczego by płakać po gatunku, ktury natura sama wybija, bo już jest nieprzystosowany/za słaby do życia? Przecież powstawanie i ginięcie gatunków jest najnaturalniejsze w naturze.

Podobna sprawa ma się z klimatem. Niektórzy roztrząsają zmiany klimatyczne z ponktu widzenia ludzkości, ale co ich obchodzi co będzie za 100 lat jak nie będzie ich na świecie? Inni zagrożeń dla natury. Tyle, że to właśnie w okresach znacznie wyższych temperatur najbujniej rozwijało się życie na Zimi.

Jeszcze inni na tej samej zasadzie boją się napływu innych kultur do Europy… a przecież współczesna europa wzieła się z upadku starej europy i najazdu „innych”…  upadki imperiów, systemów społecznych itp jest naturalną sprawą. Po co się tego bać? To tylko tworzy konflikty i nieszczęścia.

Zastanawiające dla mnie jest to skąd w ludziach taka konieczność zachowywania tego co już jest? Skąd lęk przed zmianami, które w zasadzie dotyczyć mogą późniejsze pokolenia? Skąd parcie na utrzymywanie świata takiego jakim jest teraz? Dużo spokojniej żyło by sie ludziom gdyby uczyli się o przeszłości, zauważali i przyjmowali ze spokojem naturalne zmiany wynikające z pewnej ewolucji społecznej/biologicznej/klimatycznej i każdej innego.

Każdy ma jakieś tam własne potrzeby usytuowania własnego ja w czasoprzestrzeni. Każdy ma jakieś tam warunki, które muszą być spełnione, żeby czuł się dobrze. Wszystko wynika z przeszłości, z warunków w jakich mieliśmy okazje rozwijać się (celowo nie napisałam wychowywać, bo to od razu kojarzy się z dziećmi).

Można mieć różny stosunek do samotności. Ja też mam swój. Samotność w moim życiu ma ogromne znaczenie. Potrzebuje samotności. Czasem tak bardzo przytłaczają mnie ludzie, że chcialabym być niezauważalna przez nich. Co ciekawe w tej całej samotności nie lubie być sama. Wiem jak bardzo dziwnie to brzmi.

Dla mnie samotność to możliwość całkowitej odrębności, życia tak jak chce i jak lubie, tak żeby nikt nie patrzył i nie interesował się tym póki sama nie zechce mu o tym powiedzieć. A jednak potrzebuje mieć ludzi koło siebie. Kiedy zostaje sama w domu czuje się fajnie przez jakiś czas. Moge robić to czego nie moge jak są wszyscy w domu. Problem się pojawia kiedy jestem sama zbyt długo. Czasem porównuje to do psów, które nie wiedzą co ze sobą zrobić w pustym mieszkaniu. Kiedy zaczyna sie robić późno/ciemno wszytsko sie nasila. To jest paskudne uczucie. Nie wiem jakbym poradziła sobie gdybym miała mieszkać sama.

Jednocześnie w tej całej samotności odczuwałam (od podstawówki chyba) potrzebe posiadania przy sobie drugiego człowieka. Takiego, który dawałby mi poczucie bycia w 100% odrębną jednostką jedynie z nim kooperującą. Taki ktoś potrzebny jest mi do tego, żeby opowiedzieć mu o moim świecie. O mojej wizji sensu życia, o Afryce, o człowieczeństwwie, o ogórkach, o mojej podświadomości.

Zawsze miałam takie wizje idealnego faceta… takiego który słucha tego jaka jestem i pomaga mi być dzikim nieoswojonym stworzeniem, który w jakiś magiczny sposób będzie pomagał mi być taką jaką lubie być.

Chyba nie do końca mi się to udało. Chyba ciężko byłoby zachować to w normalnej codzienności. Chyba zatraciłam to w momencie włączenia się we mnie potrzeby stworzenia relacji damsko-meskich. Choć czułam, że ten mój ideał też musi być mężczyzną, to zapomniałam o tym kiedy z chłopcami/mężczyznami zaczełam miec doczynienia. Ciężko mi nazwać mężczyzną kogoś poniżej 25 roku życia – i to nie z kwestii wieku, ale cech charakteru wspołnych młodym osobom. Zresztą tak samo nigdy wcześniej nie uważałam się za kobietę.

„TO” wciąż we mnie siedzi. W dalszym ciągu jestem samotnicą. W dalszym ciągu nie sile się do tworzenia jakiś relacji w pracy czy gdzie indziej. Nadal wystarczam sama sobie, lecz chciałabym być jeszcze bardziej tamtym zdesperowanym królikiem z młodości, kiedy bylam w 100% samotna, bronia do siebie dostępu i zagrzebującą się w swoim świecie. Pogubiłam się, ale chce wrócić do siebie. Tęsknie za sobą samą.

Czasem czułam się jak „Wilk stepowy” i było mi z tym dobrze… Musze w końcu przeczytać tę książkę do końca. Kiedyś była dla mnie nudna, bo „nieodkrywcza”, ale teraz może dałaby mi kopa, żeby pielgnować siebie samą i nie stawać się babsztylem.

Kompletnie nie rozumiem dlaczego potrzebowałam to teraz napisać.

Palenie papierosów mimo wielu negatywnych skutków ma jednego, niekiedy ogromnego plusa – odstresowuje, łagodzi obyczaje, pozwala się uspokoić. Ciężko jest rzucić kiedy się ma ciężki okres w życiu. Tęskni się kiedy wspomni się te przyjemne chwile „papierosek, poranne słoneczko i ja”. Miałam w życiu chwile kiedy prowadziłam zdrowy tryb życia, jak i te stresogenne. W tych drugich jest tylko jedno co mnie odstraszało od papierosów.

Oglądałam kiedyś najlepszy dokument o holokauście jaki widziałam. Nazywał się „Shoah”, polecam go gorąco. W pewnym momencie  wypowiadał się pewien Pan pracujący przy uprzątaniu komór gazowych. To jak nie tylko on, ale i inni opowiadali było więcej mówiące niż to co mówili. To było niesamowite.

Pan ten w pewnym momencie powiedział, że ludzie podczas zagazowywania dostawali mimowolnego rozluźnienia przewodu pokarmowego. Nie jest to dziwne, że tracili nad tym kontrole, ale jakoś nigdy wcześniej nie zdawałam sobie sprawy z tego efektu.

Trochę później, w piękny wiosenny poranek uspokajałam zmysły na ogrodzie z fajką w ręku. Zaczęłam myśleć nad efektem „papieros + kawa = posiadówa w kibelku”, tyle że ja nie pijam kawy. Przypomniało mi się to co mówił tamten Pan i zaskoczyło coś.

Przecież to jest ten sam efekt. Czasem podobny mają też Ci od zaczadzenia. Zatrucie Cyklonem B/czadem/nikotyną powoduje w pewnym momencie reakcje w przewodzie pokarmowym. Paląc papierosy w pewien sposób serwuje się sobie mini komorę gazową.

Wstrząsnęło mną to. Najmocniej to, że kilka milionów ludzi zginało, a palacze robią sobie to dla przyjemności. Kiedy o tym myślę, kwestia niepalenia jest tak jakby kwestią … nawet nie wiem jak to nazwać, ale to nie wypada.

Abstrahując od tego kto to powiedział, gdzie, czy mówił to jako funkcjonariusz państwowy, czy osoba prywatna… Ja też ich nie lubię, ale z innych względów. Zastanowiwszy się jednak nad tym tekstem dochodzę coraz częściej do wniosku, że to prawda. Widać to na forach internetowych, widać w nastawieniu tak zwanych „kobiet wyzwolonych” do tak zwanych „kur domowych”… widać to wszędzie. Bez względu na to, że feminizm ma różne oblicza, że niektóre kobiety mianujące się feministkami są w rzeczywistości tylko zdesperowanymi kurami domowymi.. bez względu na wszystko… gdyby zrobić ankietę wśród feministek odnośnie przykładowej kobiety-kury domowej, zażartej katoliczki, obrończyni ogniska domowego, przeważające głosy wobec niej byłyby gardzące, a nawet obraźliwe. A przecież to feministki powinny stać na straży wolności kobiet do robienia tego co chcą w życiu i spełniania się w tym.

Ja też nie lubię feministek, ale z innego powodu: bo feministki dyskryminują kobiety i mężczyzn. Oczywiście nie wszystkie, ale z całej różnorodności feminizmu trudno znaleźć te, które oponują za równouprawnieniem. Bo równouprawnieniem nie jest przecież lobbowanie ku własnym korzyściom i obrona własnych przywieli. Inną sprawą jest to, że osoby będące za równouprawnieniem nie powinno nazywać się feministkami, bo ta nazwa sama w sobie zaprzecza równouprawnieniu.

Feminizm ma różne oblicza. Jednym z nich była taka jedna znana (ostatnio tylko z sporadycznego szczekania w TV) kobieta (nie jestem w stanie przypomnieć sobie jej nazwiska). Uzewnętrzniała ona na antenie poglądy, które najczęściej daje się słyszeć u ust osób uznających się za feministki. W pewnym momencie powiedziała coś co dyskredytuje ją jak i środowisko w imieniu którego się wypowiadało jako osobę/grupę inteligentną. Chodziło o to, że kobietom należą się przywileje, bo kobiety muszą pracować, a do tego rodzić i wychowywać dzieci (to po przecinku jest niemal dokładnie tym co powiedziała).

Ta wypowiedz zwaliła mnie z nóg. Ta pani nie zdaje sobie sprawy, że nie dość, że podtrzymuje szkodliwe dla kobiet stereotypy, to jeszcze dyskryminuje mężczyzn odbierając im prawo do uczestniczeniu w wychowywaniu dzieci. Jaka jest zatem różnica miedzy takim feminizmem (najczęściej spotykanym w Polsce), a tym niezwykle ociemniałym ciemnogrodem mentalnym jakim jest konserwatyzm społeczny? Jedyną różnicą jest to, że feminizm domaga się za to samo kasy, stanowisk i przywieli.

Kobieta nie dość, że nie musi po pracy sama wychowywać dzieci, to jeszcze nie może odbierać prawa ojca do opieki nad dzieckiem!!

Z pewnego artykułu opisującego ankietę na dość dużej próbie wynikało, że 75% kobiet uważa, że to one powinny odbierać dzieci z przedszkola, zwalniać się z pracy kiedy dziecko jest chore. Jeszcze więcej uważało, że to one powinny iść na urlopy wychowawcze. Z tego jasno wynika, że 75% kobiet uważa, że powinna izolować mężczyzn od opieki nad dziećmi, robić z nich niedzielnych ojców. Czy w takich okolicznościach dziwne jest, że to mężczyźni z masą wolnego czasu awansują zawodowo i zarabiają więcej? Może pierwszym co feministki powinny robić w walce o równouprawnienia w drodze do kariery zawodowej, jest wybijanie tym 75% kobiet, że musza zajmować się dziećmi oraz że nie wolno im odbierać praw mężczyzn do wychowywania dzieci.